Stałość i powtarzalność znacząc życie, wywołuje pytania o sens. Na dniach moja kolejna pamiątka narodzin. Ten sam cykl dostarczania komórkom tlenu przez erytrocyty. Do produkcji większej ilości żółtego szpiku kostnego jest jeszcze czas. Jednak już pojawia się spojrzenie wstecz, ten początek tęsknoty do tego, co jest już wspomnieniem. Teraz, gdy wieczory są długie i odeszła nawałnica pracy, jest czas na podsumowania. Z wniosków, pozostaje ten constans oddechu, jako skutek dystansu od nadmiaru pracy, zbędnych telefonów, myśli nieskładnych i licznych próśb harpii, siebie samych nieświadomych. Zwłaszcza w bezwładzie i głupocie działających ? przy pełnej swoich czynów kompromitacji. Pooddycham dalej. Każda z mych czerwonych krwinek żyje 120 dni. Ja, potencjalnie, mogę znacznie dłużej. I jak na razie, teoria od lat wdrażana w praktykę, działa w swej stałości i powtarzalności, znacząc życie nowym doświadczeniem, nową myślą, innym postawieniem stale powracającego, tego samego pytania.

"Istnieje bolesna samotność, która rodzi się nie z nas, lecz z innej przyczyny (...) jest nią utrata najbliższego człowieka. Takiego człowieka, który w naszym świecie był kimś niezmiernie ważnym, który go w wielkiej mierze wypełniał (...) dzieląc z nim nie tylko uczucia, ale coś istotniejszego - zrozumienie. Gdy odchodzi zostawia po sobie pustkę, której niczym nie da się zapełnić"

Barbara Skarga

Zaledwie dwa miesiące temu pożegnaliśmy prof. Leszka Kołakowskiego. Wówczas to Pani Profesor powiedziała o nim: "To był brat. Więcej niż brat". Cytat o bolesnej samotności, przywołany z "Tercetu metafizycznego" przez Magdalenę Środę w tekście wspominającym prof. Skargę, zawiera w sobie esencję sensu istnienia człowieka. Was, jednych z ostatnich już Tytanów polskiej myśli, mi osobiście jest ciężko przeboleć. Z Pani życiem gaśnie ten fragment Polski, który tak bardzo cenię, i który jest mi drogowskazem. Słowa Pani Profesor o miłości mądrej i miłości głupiej wobec kraju, jakie wypowiedziała jesienią 2007 roku w rozmowie z Leszkiem Kołakowskim, to nauka dla osób zajmujących się życiem politycznym. Szkoda, że dla nich, w znacznej większości, nie miały i nie mają żadnego znaczenia. 

Pani Profesor broniła nas przed "smokiem" tak, jak potrafiła. Medal św. Jerzego "za zmagania ze złem i uparte budowanie dobra w życiu społecznym ludziom, którzy wykazują szczególną wrażliwość na biedę, krzywdę, niesprawiedliwość i wrażliwość tę wyrażają czynem" wpisał ją w grono osób, które ze wszech miar czynią dobro.

W tym mmiejscu, na stronie, która opowiada o zmierzchu, cokolwiek to dla jej autora znaczy, zbyt wiele ostatnio nekrologów. Nie było nigdy takiego zamierzenia, lecz czas nieubłaganie upomina się o swoje daniny. Odeszli już niemal wszyscy ci, którym zawdzięczam świat moich myśli. Jest to ten rodzaj samotności, z którym podczas upływających coraz to szybciej kartek kalendarzy, człowiek radzi sobie słabiej. Wówczas to, więcej jest pytań o celowość i sens istnienia. Odpowiedzi, bądź zbliżonych definicji szukać będą także i ci, których jeszcze tutaj nie ma. Zaś świat II Rzeczypospolitej, tej codziennej, z której Wy wszyscy Tytani wyrastaliście, siła Waszego charakteru, kultura i moc słowa, to opowieść o zmierzchu wielkiej epoki tych ludzi, którzy wobec totalitaryzmów potrafili dochować swoich wartości. 

Testament Barbary Skargi

Fragmenty.Pełny tekst w tym miejscu >>>

Wędrówka po Małej Morii wyzwoliła przekorne emocje więzione zazwyczaj w zakurzonej szufladzie. Tajone, nieczęsto odkrywane, a stale odkładane na zaś. Trudno określić, czy są one lekiem, czy kolejną porcją trucizny. Co było tłumionym, na jakiś czas już nie jest i potrafi zaboleć. Czas wyzwolenia od siebie, bądź powrót do siebie: to świat Małej Morii.