Szczegóły


Ateński Akropol w pierwszych kadrach filmu Olympia (1938) w reżyserii Leni Rifenstahl poraża prostotą swego piękna. To jedne z tych kadrów, dzięki którym Rifenstahl oddała siłę oraz moc starożytnego świata. Obrazy z Ateńskiego Akropolu zmontowane z klasycznymi posągami, które w kadrze Rifenstahl zdają się prawdziwie żyć, wzbogacone współczesną muzyką Vangelisa, nakierowują odbiorcę w stronę wieczności. Przyprószone czasem idee starożytnego świata zdają się tutaj nie przemijać. Doskonałe piękno ludzkiego ciała, powolna wędrówka przez czas kamiennych bloków greckiego wzgórza...
Tak doskonały kunszt reżyserski Leni Rifenstahl objawił się w czasach mrocznego cienia, w których jej talent posłużył mającej trwać przez wieki Tysiącletniej Rzeszy.

Szczegóły
Dzisiejszej nocy zostałem twoją „samotnością w sieci”. Pośród kruchej krypty wymiany nielicznych myśli publikowanych o zmierzchu, zastanawiałem się niemal od roku, kiedy usłyszę te słowa. Tej nocy, niespodziewany głos z oddali ochrzcił te strony. Oto jestem. Tekst odkładany od kilkunastu dni, powstaje dzięki twoim słowom. Ciężko jest go wyzwolić z okowy poukrywanych dni minionych. Były tak dawno, że zapomnienie znaczniejszy położyło na nich ślad, niżbym chciał. Zatem pozostaje rekonstrukcja dekonstrukcji.

Dąb litewski, słów którego tak niewiele jeszcze znam, u kresu swojej podróży miał przy sobie prof. Andrzeja Szczeklika. Poznałem swego czasu jego relację z dni ostatnich poety, a w ZL znalazłem kilka słów o strzałce czasu w medycynie (ZL Nr 104). Tak oto życie w pejzażu słów Szczeklika, zdaje się być podróżą Ulissesa żeglującego do celu, a jednocześnie zagubionego wśród poczynań greckich bogów. Życie zachwyca swoimi tajemnicami, ujmuje pięknem poznania wszystkich tych swoich przejawów, których nie definiuje się w kategoriach dobra oraz zła. Po prostu jest takim, jakim jest. A jest poezją - stanem niezbywalnych myśli toczących każde istnienie, w którym krąży ciepła krew, chimerycznością słów, myśli oraz uczuć.

KoreZgłębiając książki Szczeklika (Katharsis, Kore) pozostaje nieodparte wrażenie fascynacji życiem, które profesor z dużą dozą dystansu, ale nie bezosobowo, prezentuje z punktu widzenia lekarza - humanisty. Autor opiera swoją literacką podróż przez dzieje medycyny o esencję starożytności jaką jest mitologia, malarstwo na przestrzeni wieków, odkrycia nowych metod diagnozowania oraz leczenia. Konstrukcja myśli wsparta o jego osobiste doświadczenia oraz wiedzę, spokój i piękno przekazu, nie pozostawia żadnych wątpliwości, że życie jest, trwa, czasami niedomaga, ostatecznie odchodzi, po czym znowu rodzi się na nowo. W tych tekstach upatruję myśli o fatum, które dotyczą każdego istnienia. Fascynująca opowieść oraz pogodny sposób narracji godzi czytelnika z tym, co trwa tylko ulotną chwilę – życiem mającym swój początek i koniec, który jest nieunikniony.
Prostota przemijania i zgoda (niezgoda) na ulotność jednostki. Długość życia wydłużana z każdym pokoleniem przez szamanów wiedzy tajemnej, poszukiwania kamienia filozoficznego by oddalić w nieskończoność moment odejścia - oto uczniowie Asklepiosa. Po lekturze zostaje ślad i liczne myśli nieukojone o życiu, w trakcie którego człowiek doświadcza tak licznych przygód oraz licznych fascynacji drugim człowiekiem.

Szczegóły
Dzięki osobie bliskiej moim myślom, poznałem magię Notre Dame de Paris. Urzekające piękno kreacji aktorskiej ubrane w silne głosy, otwiera w człowieku furtkę ku krainie dotąd niezaznanych emocji. I nie jest pewnym, czy to będzie sen czy jawa; i czy te krainy istnieją naprawdę. W głębi siebie samego pożądam tych miejsc, gdzie spełnienie najgłębszych pragnień, chociaż na krótką chwilę daje namiastkę tego, czego można by było oczekiwać od wieczności: pełni spełnienia.

Szczegóły


Także na drugiego końca oceanu fale ciszej nie szumią, plaże nie rozciągają się dalej, kobiety w ogóle nie są bielsze, lecz tym bardziej chwiejne, niż te tutaj.
Wiec nie mów nic. Tylko, gdy pójdziesz potem do lodówki, przynieś mi jedno z sobą. Ale żadnego z tych, słyszysz, co włożyliśmy do lodówki wieczorem, tylko te z drugiego końca, te, które są zimne. I kiedy wrócisz, nie mów już nic.

Suddeutsche Zeitung Nr 289/2002

Szczegóły
Obecność mituWartości ludzkie są osobowe z chwilą, gdy ewolucja natury osiągnęła punkt bytowania osobowego. Jeśli zanik osobowości jest totalny, wartości przykute do bytu osobowego mają trwanie ściśle ograniczone do jego trwania, a dziedziczone w postaci rzeczowej, uprzedmiotowionej przez ciągłe zbiorowości ludzkie, mają trwanie wtórne równolegle do trwania tych zbiorowości. Ogół wartości osobowo produkowanych, tj. ogół wartości powołanych przez ludzi do życia, zmierza tedy ku nieobecności ostatecznej; innymi słowy, wysiłki nasze, choćby przedłużone w rzeczowych skutkach poza trwanie osobnicze, rozmywane są w całości przez rozkład fizycznego bytu, albowiem ani ludzkość nie jest wieczna, ani jej ziemia.

Leszek Kołakowski, Obecność mitu

Strona 154 z 160

Modlitwa

Wierzę w ciebie, drogi Święty, bo jesteś blisko ludzkich pragnień i cierpień. Będę cię odwiedzał co roku, jeśli łaskawy los pozwoli mi się znaleźć w pobliżu Padwy. Nie proszę cię o nic, ale nie kieruje mną duma, tylko zrozumienie i zgoda na los. Wierzę jednak, że możesz pomóc, i wierzę, że wszystkie te pragnienia, bóle, nadzieje i rozczarowania, z którymi wierni błagalnie zwracają się ku tobie, zespalają się w potężną, ponadludzką moc.
Czuję ją w pobliżu twego grobu i dlatego zawsze stoję tu ze ściśniętym gardłem. Nie proszę cię o pomoc, drogi Święty, ponieważ wiem, że jestem odpowiedzialny za wszystko, co się stało i stanie: jestem winny i jestem ofiarą, inaczej być nie może. Ale uczucia ludzi, którzy zwracają się do ciebie o każdej porze dnia i w każdym miejscu na świecie, by ucieleśnić się tu w postaci łzy, listu czy fotografii, wszelkie cierpienia, na jakie nie ma ziemskiego wytłumaczenia, cała nadzieja i tajemnicze, niezrozumiałe pragnienia, wszystko to wzdycha, szepcze i płacze przy twoim grobie. I gdyby te westchnienia, które się ku tobie kierują, złączyły się w jedno, zerwałaby się tu taka wichura, tu, w tym mrocznym kościele, jak nad Saharą, kiedy podnosi się burza piaskowa. Drogi Święty, który trzymasz Dzieciątko na ręku, pomagaj ludziom. Sekret pomocy jest twoim sekretem. Bo widzisz, że nad ludzkim światem znów krąży Anioł Przeznaczenia. Pomóż, drogi Święty, zauszniku ludzkich pragnień, namiętności i nędzy, pomóż, ty najbardziej ludzki spośród świętych, który z gotowością pochylasz się nad upokorzeniem i hańbą, bo wiesz, jacy są ludzie, i wiesz, jak nędzny i zarazem wzniosły jest nasz los. Pomóż, drogi Święty, by Hans, Jean i George wrócili do domu z wojny, pomóż, by kobiety były silne i miały dzielne i uczciwe serca, i żeby dzieci nie dusił ani koklusz, ani gaz musztardowy. Teraz musisz szczególnie dużo pomagać, drogi Święty, bo grozi nam straszliwe osierocenie. Żarliwe modlitwy cierpiących i ubogich mogłyby teraz zapalić przed Tobą świecę tak ogromną jak Mont Blanc czy Gaurizankar, i w blasku tej świecy, która oświetla pogrążony w ciemności świat, nie ujrzałbyś nic innego, tylko pobladłe i załzawione albo wykrzywione śmiertelnym grymasem, nieme twarze. Więc teraz pomóż.
Magyar Nők Lapja, 20 I 1940
SÁNDOR MÁRAI, Il Santo (fragment)
Zeszyty Literackie Nr 110

Bastion gwiazd

Kiedy spoglądamy na Ziemię z przestrzeni kosmicznej, granice państw są niewidoczne. Raczej trudno jest podtrzymać fanatyczny szowinizm, etniczny, religijny czy narodowy, widząc, jak niknie w oddali delikatny, niebieski sierp naszej planety, aż staje się w końcu niepozornym punkcikiem światła na tle bastionu gwiazd. Podróże kształcą.

Carl Sagan

Odwiedza nas 137 gości oraz 0 użytkowników.

Szukaj

Początek strony