Jeszcze wolę tu być na wygnaniu, na banicji, niż wracać tam do Niniwy słodkiej, gdzie mój własny czeka mnie duch. Jeszcze wolę tu być. Niech tam już widmo nie schodzi mi z toru, nie schodzi mi z drogi, jeśli tak musi być. Niech tam. To znaczy tu. Więc nie kuś mnie, śmierci. Nie kuś mnie, lubieżna kusicielko, łasico cmentarna. Nie kuś tak zabójczo. Tak zawrotnie, że podszedłem nagle i szybko do drzewa, objąłem je ramionami i przywarłem mocno do pnia, owinąłem się dookoła tak, jak po grochodrzewie obłędnie owija się bluszcz, i tak trzymałem się długo, dwie, trzy najdłuższe minuty, dopóki nie poczułem, że rozluźnia się próbujący oderwać mnie od życia żelazny uchwyt.

Wtedy i ja powoli, ostrożnie, rozluźniłem objęcia i bezwiednie pocałowawszy korę, powoli wróciłem na ścieżkę z dalekiej podróży. Tak właśnie, tak oto w środku białego dnia człowiek musi kurczowo łapać się gałęzi, pnia drzewa, poręczy, słupa latarni, nogi stołu, kieliszka, tego, co pod ręką, parzącej pokrzywy, wbić paznokcie w ziemię, żeby nie zapaść gdzieś w dół albo nie ulecieć w powietrze.

„Kiedy zjazd dobiegł końca, „wielu mężów stanu i filozofów przybyło (do Aleksandra) z gratulacjami”; scenę tę można sobie bez trudu wyobrazić. Jeden tylko sławny człowiek świecił nieobecnością: cynik Diogenes. Urażony i zaciekawiony Aleksander wybrał się w końcu za miasto, gdzie w dużej glinianej beczce mieszkał Diogenes, i podszedł do niego. Filozof wygrzewał się w słońcu, zupełnie nagi poza przepaską na biodrach. Rozmowy i śmiechy licznych dworzan, którzy towarzyszyli monarsze, przerwały jego medytacje; Diogenes podniósł niechętny wzrok na Aleksandra, ale nic nie rzekł.
Chyba po raz pierwszy w życiu Aleksander poczuł lekkie zakłopotanie. Pozdrowił Diogenesa z wyszukaną uprzejmością i czekał. Filozof milczał. Zupełnie już zdesperowany Aleksander zapytał wreszcie, czy jest coś, czego Diogenes pragnie, coś, co on, Aleksander, mógłby dla niego zrobić. „Tak – padła słynna replika – Odsuń się, zasłaniasz mi słońce”. To był koniec rozmowy. W drodze powrotnej do miasta towarzysze Aleksandra próbowali obrócić całą sprawę w żart, szydząc z Diogenesa i jego zarozumiałości. Ale wódz zmusił ich do milczenia jednym zagadkowym zdaniem. „gdybym nie był Aleksandrem – powiedział – chciałbym być Diogenesem”. Był to dowód wielkiej bystrości. Obu im wspólna była (i chyba każdy dostrzegał ją w drugim) ta sama cecha zawziętej bezkompromisowości. Ale podczas gdy Diogenes usunął się od świata, Aleksander uparł się, by ten świat ujarzmić; reprezentowali aktywną i bierną stronę tego samego zjawiska. W tych warunkach nie jest niespodzianką, że ich spotkanie było takim zgrzytem”.
Aleksander Wielki. Biografia.; Peter Green