38. Opolskie Konfrontacje Teatralne Klasyka Polska 2013 otworzył spektakl „Wspomnienia polskie” w reż. Mikołaja Grabowskiego z Teatru Powszechnego im. J. Kochanowskiego w Radomiu.

Na zamieć śnieżną nad małym miasteczkiem zbierało się już od jakiegoś czasu. BOW opolskiego teatru przeżywał sądne chwile, strojąc do publiki wspaniałe miny ze swarliwym uśmiechem deklamując, że już nie ma, że tylko na suficie. Opolski Kurator Oświaty mobilizował dyrektorów szkół, że aby na pewno, że aby pod zgoła żadnym pozorem nie wywoływać zgrozy i pożary w zarodku samym gasić. I to też nie pomogło. Polonistki, całkiem jakby w zmowie, historycy i inni pośledni opolscy humaniści, jak te króliki, co szczawiu nigdy nie widziały, uderzyli szerokim frontem na teatr dramatyczny. Polonistki obłąkanym wzrokiem, pełne szlochów i spazmów od nadgodzin, wypracowań i wszelkich ortografów władczynie, ostrzegały swoich podopiecznych idąc śladem samego kuratorium, że nawet nie ma mowy. Zaś one same, potajemnie biorąc L4 na bóle w krzyżu, na piersi rozognione od karmienia dzieci, na dziury w poświątecznym portfelu, na zgagę – każdy sposób był szczytny, a w konfesjonale przecież i tak odpuszczą – szerokim nurtem zmierzały owego dnia do świątyni pokrzepienia duszy.

Czytaj więcej: Błotem w małym miasteczku

Pjongjang, Pjongjang - wybrzmiewa ze sceny Teatru Kochanowskiego, gdzie w Niedzielę Palmową Paweł Świątek zaprezentował swoją interpretację „Dżumy” Alberta Camusa. Klasyczny tekst oraz nowoczesne wykonanie w stylu fitness z szerokim polem na własne przemyślenia. Pełny makijaż zimnej, medialnej otoczki. Jak poruszyć nieporuszone w wysmakowanej scenografii mieniącej się feerią barw? Dokąd te szczury pędzą w opowieści wskazującej na Koreę Północną - tak odległą, że aż nierealną?

Camus pozostawił powieść uniwersalną o korozji świata wobec toczącej go choroby. Tekst znaczący, pełen egzystencjalnych akapitów przepełnionych ekspansją zła. Zwłaszcza, że sam autor „Dżumy” dźwigał brzemię wynikające z przeżycia masowej, wojennej zagłady, a jednak potrafił wyobrazić sobie Syzyfa jako człowieka mogącego być szczęśliwym.

Czytaj więcej: 6231 szczurów: Habemus papam! Sanctae Romanae Ecclesiae Cardinalem Dżuma

Innego końca świata nie będzie – ponad codzienność przestrzeni publicznej, która otacza, mami bezwzględnością twardych reguł gry. Wszystko szybciej, byle mocniej, dalej i intensywniej. Szukając zatrzymania w sobie, u skraju domniemanej katastrofy, pytań o sens, człowiek staje przed wiecznością. Nie ma w tym zewnętrznych doznań, jest tylko czas skupienia na wnętrzu duszy, a ta, to płonie, to tańczy, ale nie gaśnie wobec szeregu kluczowych pytań, które zdają się wieść donikąd.  Co musi się stać, by mógł się narodzić nowy człowiek – pytają twórcy Braci i Sióstr w reż. Mai Kleczewskiej na deskach Teatru im. Jana Kochanowskiego w Opolu.

Przestrzeń sceny została zamknięta w garażu, może pod ziemią. Akustyka szmerów, oddechów, szeptów, niesiona ku widowni, już sama w sobie daje nastrój niewiadomej, zagrożenia. Po scenie suną postaci – duchy z Braci Karamazow Dostojewskiego oraz Trzech sióstr Czechowa. Próżno jest szukać sensowniejszych, całościowych ujęć wobec czasu katastrofy, gdzie wszystko jak betonowo – szklany wieżowiec uległo całkowitej dekompozycji. Ciała odtwórców poszczególnych ról zostały pozlepiane z fragmentów postaci Czechowa i Dostojewskiego. Maszkaron czasów, kondensat dusz, szaleństwo u końca drogi. Nie ma już czasu na epopeje wobec niewiadomej. Z rzeczy podstawowych jest jeszcze pragnienie wody, każdej wody.

Czytaj więcej: NOTATKI Z PODZIEMIA