Megaprodukcja w Kochanowskim to zbiór artefaktów sennej projekcji składającej się ze strzępków opowieści pozlepianych z „gliny stworzenia”. Nastrój, rytm, melorecytacje alfabetu hebrajskiego (i greckiego) przez Dzieci Snów, wędrówka po zakamarkach teatru, podział widowni na trzy grupy (Męską, Żeńską, Łowców Snów) śniące siebie nawzajem, to istne spiritual fiction. Kolaż barw o wartkiej akcji, zapach potężnej przestrzeni budynku teatru pozwalający odkrywać cudowną religię snów i poszukiwanie  w niej odpowiedzi na najprostsze pytania: Kim jestem? Po co żyję? Czy jest ktoś nad nami, kto kieruje człowieczym bytem? Znaczące piętno na spektaklu zaznaczają zarówno aktorzy jak i widownia. Każdy zostaje zaangażowany we wzajemne śnienie współtowarzyszy tej magicznej podróży do wnętrza siebie.

Czytaj więcej: „Gdy ptak snu postanowił uwić gniazdo w mojej źrenicy…”

Fizjologia dźwięku od samego początku, gdy ten wyłania się z ciemności, budzi szacunek wobec reżysera. Maestria Tomasza Hynka w spektaklu „A ja, Hanna” wg Trenów Jana Kochanowskiego dotyka najgłębszych rejonów ucha wewnętrznego, gdzie dociera dźwięk o najniższej częstotliwości, po czym kolejne, mocniejsze takty, przesuwają się na coraz wyższe częstotliwości. Anatomicznie rzecz ujmując, bliższe świata zewnętrznego. Tak wzmagane napięcie jest zapowiedzią rodzących się emocji niejako zapomnianej Hanny, która z pozycji dziecka nad wiek dojrzałego, zdaje się wołać słowami Psalmu 130 zwanego pokutnym: De profundis clamavi ad te, Domine (Z głębokości wołam do Ciebie, Panie). Postać Cole'a Seara z filmu Szósty zmysł widzi i słyszy umarłych. Tutaj zaś, cała przestrzeń małej sceny Teatru Kochanowskiego wraz z publicznością, staje się zbiorową postacią z rzeczonego filmu. To współczesne gusła muzyczne, pobrzmiewające II częścią przywoływanych na scenie we fragmencie niewielkim, ale jednak, Dziadów Mickiewicza.

Czytaj więcej: Tańcząc w ciemnościach

Czy każdy lubi odgrzewane kotlety? Kwestia dyskusyjna, jak i ten spektakl. Opinie będą podzielone. Wszak będzie można usłyszeć właśnie o tych po raz enty odgrzewanych kotletach, o niedoskonałym wykonaniu utworów, których pierwowzory tak bardzo zapadły w pamięć Polaków. Toteż wypada mi pisać wyłącznie z osobistych flanek nie siląc się na dystans, którego wobec tej premiery nie chcę posiadać i nie muszę. Takie jest moje prawo jako widza. Wielu z nas przyjechało kiedyś po raz pierwszy do Opola; siląc się na poprawność historyczną – znaczna większość. Bezsprzecznie, opolski dworzec kolejowy był tą pierwszą przystanią w przestrzeni Opola, jaką i mi było dane poznać na samym starcie. To stąd rozeszły się nasze ścieżki po tym spokojnym, pięknym w cudownych ludzi mieście.  Zespół Kochanowskiego prezentuje przekrój kraju z ostatnich kilku dziesięcioleci obrazując społeczeństwo przez pryzmat polskiej piosenki. Oczywiście, znajdą się i tacy, którym nie w smak będzie wykonanie niektórych utworów. Ale czy o poprawność chodzi? Życie nie bywa poprawne, życie nie jest jak w reklamie z dowolnego kanału TV. Najczęściej jest szorstkie i takim też jest na scenicznych deskach w Kochanowskim. Wszak aktorzy oddali prawdziwą  przestrzeń, jaką można spotkać na typowym, głęboko w polskiej mentalności osadzonym klimacie, który wszyscy współtworzyliśmy i tworzymy nadal.

Czytaj więcej: Madame de toilettes czyli Stolica Polskiej Piosenki Anno Domini 2011