Oto w końcu - apoteoza. Cały naród... z miłością... wieszcz... trumna... prochy... To znaczy, partie strzelają tymi prochami do siebie. Jeden z czytelników nadesłał mi uprzejmie dwa numery prowincjonalnych pisemek. „Wrócił Wielki Polak, Katolik, w przeddzień koronacji Matki Boskiej Ostrobramskiej...”, pisze jeno. „Złożono na Wawelu szczątki wieszcza i apostoła Polski Mesjanicznej, który śmiało i bez ogródek powiedział Polsce: «Polsko, Twa zguba w Rzymie...»”, pisze drugie. A w teatrze na wspaniałym, porywającym Samuelu Zborowskim - pustki. Słowem, wszystko normalnie.
Tadeusz Boy-Żeleński; Mity i zgrzyty
Drugi pogrzeb Juliusza Słowackiego w wybranych utworach poetów polskich >>>