Opublikowany w roku 1972 zbiór esejów Prywatne obowiązki wziął tytuł od szkicu „Prywatne obowiązki wobec literatury polskiej”, w którym Miłosz zdecydowanie konstatuje: „muszę zdobyć się na kilka elementarnych stwierdzeń. Nie urodziłem się w Polsce, nie wychowałem się w Polsce, nie mieszkam w Polsce, ale piszę po polsku”, choć poznając ten język w dzieciństwie „nie wiedziałem, że polszczyzna jest mową bitych, poniżanych, cierpiących na kompleksy męczeńskie i niewolnicze. Jednocześnie jednak ukazuje się jako człowiek z polskością połączony splotem nie do rozwiązania: „stosunki moje z obcymi są zbyt płytkie (…) u Polaków wystarczy mi drobny znak, a już odtwarzam wszystko, co w nich siedzi, bo to nie jest tylko w nich, poza mną, ale także we mnie, jako część mojego le moi est haïssable [nienawistnego ja]. Ich zachowanie się mnie drażni, ponieważ demaskuje skłonności, jakie w sobie samym staram się (…) ujarzmić”.

Znalezione w: Miłosz. Biografia, Andrzej Franaszek, Wydawnictwo ZNAK, 2011.