Bywa u ludu rozpacz milcząca i cierpiętliwa; ta zamyka się w sobie i milczy. Bywa też jednak rozpacz rozlewna: gdy raz znajdzie upust we łzach, przechodzi odtąd w lament. […] Nie łatwiejsza jest jednak od tej milkliwej rozpaczy. Lament czyni tylko tę ulgę, że jeszcze bardziej jątrzy i rozdziera serce. Taka rozpacz nie szuka nawet pociechy, bo karmi się brakiem ukojenia. Lament to tylko potrzeba nieustannego jątrzenia rany.

Fiodor Dostojewski, Bracia Karamazow

Bo dzisiaj każdy chce się jak najbardziej wyosobnić, chce w samym sobie doświadczyć pełni życia, a tymczasem zamiast do pełni życia wszystkie jego wysiłki prowadzą jedynie do pełnego samobójstwa, bo zamiast pełni samookreślenia własnej osoby popada w najzupełniejsze odosobnienie. Bo w naszych czasach wszyscy rozdzielili się na odrębne jednostki, każda odosabnia się w swojej jamie, jeden oddala się od drugiego, kryje się i skrywa to, co posiada, skrywa, aż skończy na tym, że sam odtrąca się od ludzi i sam odtrąca ludzi od siebie.